Gözlerinin denizinde boğulmak isterdim, olmadı..
Bana düşen yokluğunda boğulmakmış…
Ve Mavi bu kez gerçekten gitti !
(Kaynak: youtube.com)
Nice güzellikler gördüm yeryüzünde,
En güzeli bir sabah ellerinle uyanmak.
En güzeli bir sabah ellerinle uyanmak.
“
| — | Ümit Yaşar Oğuzcan (via icguveysindeniclice) |
Kısa bi aradan sonra ;
Burdayım. Memleketten, Maviyle bizi buluşturan şehirden geldim bugün istemeye istemeye de olsa.. Öyle özlemişim ki; havasını, suyunu, içindekileri.. Bursa boğmaya başladı gelir gelmez. Öyle bi şehir nasıl olur da boğuyor diye soruyorlar bazen. Hiç bi kalabalığın tek kişilik yalnızlığımı değiştirmeyeceğini bilmeyerek..
Ailemle dolu dolu 4 gün geçirdim. O ailemle geçen günlere Mavinin Annesiyle geçen günlerde ekleniyor tabi. İlk görmeye gittiğim gün zili çalıyoruz annemle, kapıyı açar açmaz hemen sarılıyoruz annesiyle, özlemişim. Eskiden daha farklı sarılırdım ama şimdi arada gelin- kaynana muhabbeti olunca ister istemez çekiniyor insan.Gelmeden 1 gün önce tekrar ziyaret ettim. Sevdiğim poğaçadan yapmış,ben seviyorum diye kısır yaptık birlikte. Maviden bahsettik.. Annesiyle muhabbet ederken birden durup yüzünü inceledim de tıpkı Mavi.. Yüzünü gözünü sevdiğim.. Annem, Annesi hep birlikte muhabbet ederken annesi fotoğrafımı istiyor, cüzdanımdan çıkartıp veriyorum.O an öylesine aileymiş gibi hissettim ki..Vitrinde Mavimin bi bebeklik fotoğrafı var gözüm hep ona takılıyor. Sevdiğim adamın o minicik halini görünce düşünüyorumda ” O o kadarcıktı, ve henüz benimle tanışacağını bilmiyordu.” Bu garip, anlatılmaz bi duygu..Bursaya gelir gelmez telefonum çaldı,annem sanıp yanıldım. ” Mavinin Annesi ! ” merak etmiş beni, aramış sağolsun. Öyle hoşuma gitti ki..
Daha 1-2 saat önce konuştuk Maviyle. Onla böyle uzun uzun konuşup o gece öyle uyumayı özlemişim.İyi oldu bu.. Birazdan uykuya dalacağım kollarımda Mavi kokulu bi tişört, göz kapaklarımda hayaliyle..
İyi geceler Mavim..
